تبلیغات
Pishtazan - شعری برای كودكان رنج كشیده بر روی دریای نفت

Pishtazan

شعری برای كودكان رنج كشیده بر روی دریای نفت

سفارش ساخت apple id

فبلم جک ریچر دوبله فارسی با کیفیت 720 ,1080,Full HD

فبلم بیگانه 4 دوبله فارسی با کیفیت 720 و 1080

رالف خرابکار، با کیفیت 720 و 1080 و سه بعدی و فول اچ دی با دوبله گلوری

فیلم کلمات دوبله اختصاصی ایران فیلم

فیلم بی قانونی دوبله اختصاصی ایران فیلم

دلیر (شجاع)، با کیفیت 720 ، 1080 ، سه بعدی و فول اچ دی بدون حذفیات با دوبله گلوری و آواژه

:: دانلود فیلمهای دوبله فارسی ::

فیلم دوبله فارسی

باز هم شاهکاری دیگر از Pishtazan

Pishtazan گلچینی از بهترین فیلمهای تاریخ سینمای جهان را همراه با دوبله حرفه ای و جذاب فارسی با کیفیت عالی بلوری ( 720p و 1080p ) برای دانلود رایگان آماده کرده است ، تمامی فیلم ها نسخه ارجینال بوده ، دوبله ی فیلم ها بصورت کاملا حرفه ای توسط قویترین استدیو های دوبله در ایران انجام شده است . Pishtazan مفتخر است که به عنوان اولین بار در ایران این مجموعه ارزشمند را بصورت رایگان به شما ایرانیان عزیز تقدیم نماید ،

شعری برای كودكان رنج كشیده بر روی دریای نفت

()

           
داشتم ایمیل های خودم رو می خوندم كه یه ایمیل نظر خودم رو جلب كرد یه شعر زیبا كه پر از درد دل بود حیفم اومد برای شما توی وب قرار ندم امیدوارم با خوندنش یه كم احساس آدم های اطراف خودتون رو بهتر درك كنید 


 شعر احمدك را می گویند معلم كرمانی شادروان مهندس علی اصغر اصفهانی در سال ۱۳۳۴ سروده است
             برای كودكان رنج‌کشیده بر روی دریای نفت:
             معلم چو آمد، به ناگه کلاس
             چو شهری فروخفته خاموش شد؛
             سخن‌های ناگفته‌ی کودکان
             به لب نارسیده فراموش شد.
             سكوت كلاس غم‌آلوده را
             صدای درشت معلم شکست؛
             ز جا احمدک جست و بند دلش
             بدین بی خبر بانگ، ناگه گسست:
             بیا احمدک، درس دیروز را
             بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت.
            ولی احمدک درس‌ ناخوانده بود
             به جز آنچه دیروز آن‌جا شنفت.
             عرق چون شتابان سرشک یتیم
             خطوط خجالت به رویش نگاشت؛
             لباس پر از وصله و ژنده‌اش
             به روی تن لاغرش لرزه داشت.
             زبانش به لکنت بیفتاد و گفت:
             بنی‌آدم اعضای یکدیگرند
             وجودش به یک‌باره فریاد کرد:
             که در آفرینش ز یک گوهرند.
             در اقلیم ما رنج بر مردمان،
             ـــ زبان دلش گفت بی‌اختیار ـــ
             چو عضوی به درد آورد روزگار،
             دگر عضوها را نماند قرار.
             تو کز، کز، تو کز ... وای! یادش نبود؛
             جهان پیش چشمش سیه‌پوش شد.
             سرش را به‌سنگینی از روی شرم
             به پایین بیفکند و خاموش شد.
             ز چشم معلم شراری جهید
             نماینده‌ی آتش خشم او؛
             درونش پر از نفرت و کینه گشت،
             غضب می‌درخشید در چشم او.
             چرا احمدِ کودنِ بی‌شعور،
             معلم بگفتا به لحن گران
             نخواندی چنین درس سهل و روان؟
             مگر چیست فرق تو با دیگران؟
             عرق از جبین، احمدک پاک کرد.






               «خدایا! چه می گوید آموزگار؟
             نمی‌بیند آیا که در این میان
             بوَد فرق مابین دار و ندار؟»
             به‌آهستگی، احمد بینوا
             چنین زیر لب گفت با قلب چاک
             که آنها به دامان مادر خوش‌اند؛
             و من بی‌وجودش نهم سر به خاک.
             به آنها جز از روی مهر و خوشی
             نگفته کسی تا کنون یک سخن؛
             ندارند کاری به‌جز خورد و خواب؛
             به مال پدر تکیه دارند و من...
            من از روی اجبار و از ترس مرگ
             کشیدم از آن درس بگذشته دست؛
             کنم با پدر پینه‌دوزی و کار؛
             ببین! دست پرپینه‌ام شاهد است.
             سخن‌های او را معلم برید.
             هنوز او سخن‌های بسیار داشت.
             دلی از ستم‌های ظالم نژند،
             دلی بس ستم‌دیده و زار داشت.
             معلم بکوبید پا بر زمین
             که این پیک قلبی پر از کینه است:
             به من چه که مادر ز کف داده‌ای؟
             به من چه که دستت پر از پینه است؟
             یکی پیش ناظم رود با شتاب
             به همراه خود یک فلک آورَد؛
             نماید پر از پینه پاهای او
             ز چوبی که بهر کتک آورَد.
             دل احمد آزرده و ریش گشت
             چو او این سخن از معلم شنفت؛
            ز چشمان او کورسویی جهید
             به یاد آمدش شعر سعدی و گفت:
             ببین، یادم آمد، دمی صبر کن؛
            تأمل ـــ خدا را ـــ تأمل، دمی؛
            تو کز محنت دیگران بی‌غمی
             نشاید که نامت نهند آدمی!
دسته بندی: شعر نایاب,






آدرس یاب

فیس بوک

ترجمه

درخواست فیلم

نظرسنجی


نظر شما در مورد وبلاگ پیشتازان چیست؟